رابطه‌ی دو واژه را در یک جمله بگو

نشانه: دو واژه به‌صورتِ یک جفت داده شده‌اند و باید جفتی (یا واژه‌ای برای جای خالی) پیدا کنیم که با همان رابطه به هم وصل باشد؛ گزینه‌ها معمولاً همه به موضوعِ جفتِ اول نزدیک‌اند، ولی فقط یکی همان رابطه را دارد. ← پس «جمله‌ی پل»: رابطه‌ی جفتِ اول را در یک جمله می‌گوییم و همان جمله را روی هر گزینه می‌خوانیم، چون دو جفت فقط وقتی هم‌رابطه‌اند که یک جمله‌ی واحد، با همان ترتیبِ واژه‌ها، درباره‌ی هر دو درست باشد؛ هم‌موضوع بودن کافی نیست.

شکلِ نوشتنِ سؤال نشانه نیست: جفت ممکن است با دو نقطه بیاید («قیچی : بریدن»)، به شکلِ «… به …، مثلِ … به …؟»، یا با «رابطه‌ی کدام جفت مثلِ این است؟». در همه، کار یکی است: رابطه را از جفتِ اول به جفتِ دوم ببریم. ترتیب هم جزوِ رابطه است؛ «دوختن : سوزن» همان ابزار و کار را دارد، ولی برعکس. و اگر جمله‌ی پل روی دو گزینه درست درآمد، معمولاً ایراد از جمله است، نه از سؤال: جمله را دقیق‌تر می‌کنیم تا فقط یکی بماند.

اگر به‌جای جفت، یک واژه در یک جمله آمده و معنایش را می‌خواهند، رابطه‌ای برای بردن نیست. آن‌جا راهبردِ «جایش بگذار» به کار می‌آید: هر گزینه را جای واژه می‌گذاریم و جمله را دوباره می‌خوانیم، چون معنای درست تنها گزینه‌ای است که جمله را سالم و معنادار نگه می‌دارد؛ گزینه‌ای که فقط یک واژه‌ی خودِ جمله را دوباره می‌آورد، معمولاً دام است. و اگر چهار واژه داریم و یکی ناجور است، باز هم جفتی در کار نیست؛ اول برای سه‌تا یک اسمِ گروه می‌گوییم.