درک مطلب: جمله‌ی گواه را در متن پیدا کن

نشانه: یک متنِ کوتاه آمده و گزینه‌ها جمله‌هایی‌اند که باید با متن سنجیده شوند: کدام با متن جور است، کدام از متن فهمیده نمی‌شود، یا پیامِ اصلی کدام است. ← پس «جمله‌ی گواه»، چون «درست» در این سؤال‌ها یعنی «متن آن را می‌گوید»؛ هر گزینه یا جمله‌ای از متن پشتش هست یا نیست، و این را می‌شود گزینه‌به‌گزینه وارسی کرد. گواه گاهی یک جمله نیست و از کنارِ هم گذاشتنِ دو یا سه جمله به دست می‌آید. برای پیامِ اصلی هم همین کار را می‌کنیم: پیامی که بیشترِ جمله‌ها پشتش‌اند، نه یک جمله‌ی تنها و نه حرفی بزرگ‌تر از متن.

نشانه‌ی دوم: کسی از دیدنِ دو چیز که با هم زیاد یا کم شده‌اند، یا از مقایسه‌ی دو حالت، نتیجه گرفته که یکی علتِ دیگری است. ← پس «علت دیگری هست؟»، چون دو چیزی که با هم تغییر می‌کنند ممکن است هر دو از چیزِ سومی بیایند، یا علت و نتیجه جابه‌جا باشند. و اگر فرضِ پنهانِ آن نتیجه، یا خبری که آن را سست کند، خواسته شده ← «اگر نباشد چه؟»، چون فرضی که با برعکس شدنش نتیجه فرو بریزد، همان پایه‌ای است که نتیجه رویش ایستاده؛ و خبری که همان پایه را مشکوک کند، نتیجه را سست می‌کند. دو مثالِ حل‌شده‌ی پایین همین دو پرسش را نشان می‌دهند.

نشانه خودِ کلمه‌ی «متن» یا «علت» نیست؛ ساختار است: آیا جواب باید از درونِ متن بیاید، یا داریم یک استدلال را می‌سنجیم؟ اگر به‌جای متن، چند جمله‌ی به‌هم‌ریخته داریم، کارِ دیگری لازم است: جمله‌ای که به هیچ جمله‌ی قبلی تکیه ندارد اول می‌آید، چون جمله‌ی اول نمی‌تواند به چیزی اشاره کند که هنوز گفته نشده؛ بعد کلمه‌های پیوند (این، آن، سپس، برای همین) بقیه را به هم می‌چسبانند.